Pamiętacie co czułam podczas czytania pierwszej części? Bo ja tak. To był jeden wielki absurd. Książka mnie bawiła samą sobą, a nie dlatego, że była zabawna. I dlatego też mimo tego, chciałam przeczytać kolejny tom, by się pośmiać. Byłam ciekawa czy może być gorzej. Co ciekawsze, nawet nie zakładałam, że książka może być dobra, nie to co nieporozumienie zwane pierwszym tomem. Teraz właśnie przedstawię Wam mój szok, odnośnie drugiego tomu.
,,Być może nie chcą się do tego przyznać, ale bywa, że mają wszystkiego dość. Zamykają oczy, wychodzą pobiegać, biorą długi prysznic, byle tylko choć na chwilę zapomnieć, kim są i co robią. Życie nie jest łatwe. I z każdym kolejnym dniem robi się coraz trudniejsze, bo w miarę upływu czasu, nasz bagaż staje się coraz cięższy. Więc zatrzymujemy się na moment, bierzemy głęboki oddech i próbujemy się zresetować. I to jest zupełnie normalne. Przynajmniej tak długo, jak długo masz siłę otwierać oczy i brnąć przed siebie."
